Inzichten

Blog

Korte, rustige stukken over herkenning, school en begeleiding.

Hoogbegaafde leerlingen solliciteren elk jaar opnieuw naar gezien worden

Elk nieuw schooljaar begint voor een hoogbegaafde leerling niet bij een schone lei, maar bij een nieuwe sollicitatie. Een nieuwe leerkracht/docent die nog niet weet wat er speelt, een nieuwe klas waarin diezelfde aanpassing weer van voren af aan begint, en opnieuw het risico dat wat vorig jaar eindelijk gezien werd, dit jaar weer onzichtbaar is. Het kind is niet veranderd. De erkenning moet blijkbaar elk jaar opnieuw worden verdiend.

Inzicht

De ouder als rem van het kind

Niet alleen school remt een hoogbegaafd kind het vaakst, het is de ouder zelf. Marjolein legt bloot hoe angst, vermoeidheid en oude overtuigingen een routekeuze sturen naar de weg van de minste weerstand. Onderzoek toont dat versnellen niet schaadt, maar structurele onderstimulering wel schaadt. Het echte werk zit dieper: het eigen proces van de ouders, rouw, herkenning en acceptatie, bepaalt of een kind zichzelf mag zijn. Persoonlijk, kritisch en onderbouwd met wetenschappelijke bronnen.

School

Ik ben echt geen einstein hoor!

Einstein was niet goed in talen, zakte voor zijn toelatingsexamen en belandde als patentklerk derde klasse. Niemand zag een genie in hem. Wat hij wel had: een leerhonger die zich door niets liet temmen. Dat is precies wat hoogbegaafdheid zo vaak onzichtbaar maakt. Niet het rapport, maar de intensiteit waarmee iemand de wereld wil begrijpen. De vraag is of jij jezelf daarop durft te beoordelen.

Volwassenen

Jij hoogbegaafd? Dan ben ik het ook hoor!

Nele Reymens ADHD-onthulling wordt aan tafel weggewuifd met "dat heeft tegenwoordig iedereen", en dat patroon is niet label-specifiek: het treft hoogbegaafde kinderen en volwassenen net zo hard. Onderzoek laat zien dat dit soort bagatellisering mensen leert hun eigen ervaring te wantrouwen, met schaamte, uitgestelde hulp en jarenlange gevechten om erkenning tot gevolg. Hoe precies en genuanceerd we over een label praten, blijkt aantoonbaar bepalend voor hoeveel stigma het oplevert.

Inspiratie

Er is niks mis met perfectionisme

Perfectionisme heeft twee kanten: prestatiegericht (hoge lat, gedreven) en zelfkritisch (angst om fouten te maken). Alleen die laatste hangt aantoonbaar samen met onderpresteren en spanning, dezelfde angst als faalangst, maar dan naar binnen gericht. Bij hoogbegaafdheid is juist de gezonde, prestatiegerichte vorm iets hoger, niet de schadelijke kant, het risico zit dus niet in begaafdheid zelf. Conclusie: perfectionisme hoef je niet af te leren, zolang je het verschil goed herkent.